Ayşegül'ün Anı Defteri

Yürekten merhaba herkese.

Bugün yeni bir seriye başlıyoruz. Haftanın bir günü Ayşegül'ün gözüyle bakacağız evrenin sonsuzluğuna.

Ayşegül kim mi?

Ayşegül ben gibi, sen gibi, biz gibi biri... İçimizden biri...

Umarım bu yazı serimi beğenirsiniz...

İyi okumalar...

Ayşegül'ün Anı Defteri

16 ŞUBAT 2016

SAAT:11.00

Heyyyyyooooo ben çok mutluyum. Neden diye sorduğunu duyuyorum. Hemen açıklayayım. Ben tam 3 sene üzerine Türkiye'ye gidiyorum. Yolculuk uzun... İlk önce uçakla İstanbul'a oradan da otobüsle Zonguldak'a geçeceğim. Geliyorum dostlar geliyorum:) O kadar özledim ki ailemi, arkadaşlarımı, aile dostlarımı. İtalya'ya geldiğimden beri bir alışkanlık haline gelen sabahları annemle konuşmamı yaptım bu sabah. Bu konuşmamızı buruk değil, sevinç çığlıklarıyla kapadık. O kadar mutlulular ki Türkiye'ye gideceğim için. Bunca yıllık hasret bitiyor. Oleeeeeey yaaaaaaaaaa :)))) Ayyy saat epeyi olmuş eğer seninle sohbeti bırakıp hazırlanmaya başlamazsam uçağı kaçıracağım. Haydi şimdi ben hazırlanmaya gideyim. Gelişmeleri uçakta anlatırım sana. Nasılsa bayağı vaktim olacak :)

SAAT:14.00

Bütün aksilikler beni mi bulur arkadaş yaaa... Resmen sinirim tepeme çıktı. Havaalanında kontrolden geçip bir kafeye oturdum ki telefonumu ve şarj aletimi evde unuttuğumu fark ettim. Aferin sana Ayşegül... İstanbul'a iner inmez ilk iş telefon almak. Bir bu eksikti yani. Allahtan kendimi evde unutmadım. Ya kendimi evde unutsaydım ne olacaktı? Hey Allahım :) Neyse şimdi uçaktayım ve İstanbul'a uçuyorum keyfimi hiçbir şey bozamaz. Yaaa şaka gibi 3 sene sonra aileme kavuşuyorum. Bir an önce gitmek istiyorum evime :)))

SAAT:17.00

Ohh şükür kendimi Zonguldak otobüsüne atabildim. Uçaktan iner inmez hemen metroya atladım ve otogara gittim. Otogara gelince ilk iş eşyamı hemen otobüs firmasına bıraktım. Durumumu anlattım ve sağ olsunlar eşyalarımı bırakabilirsin dediler. Normalde izin verilmiyormuş. Bu işi halledip Forum İstanbul'a koşarak gittim. 1 saat içinde telefon olayımı halletmem gerekiyordu. Neyse ki metroyla hemen avm'ye geçtim. Hemen kendime telefon aldım. Aynı sim kartını alma şansımın olması harika oldu. İlk olarak İtalya'da ki ev arkadaşım Christina'yı aradım. Ben evden çıkarken uyuyordu. O yüzden vedalaşamamıştık. Ona İstanbul'a vardığımı haber verdim. Biraz sohbet ettikten sonra kapadım telefonu.Sonra annemi aradım. Onlarda merak etmişler "bizim kız naptı?" diye. Haklılar tabi. Bütün aile bizde toplanmışlar. Ay heyecanımı nasıl anlatsam size? Bunun tarifi yok ki...

SAAT: Gecenin 3'ü :)

Artık tarihler 5 Şubat'ı gösteriyor. Ben en son otobüste yazmayı bırakmışım. Oradan devam edeyim anlatmaya. Otobüs yolculuğum bitmek bilmedi. Zonguldak tabelasını gördüğüm anda başladım ağlamaya. Özlemişim kömür kokan memleketimi, ailemi, buradaki canlarımı. Bütün aile beni otogarda karşılamaya gelmişler. Utanmasalar davul zurna getirecekler o derece cümbüş oldu. Hepsine tek tek kocaman kocaman sarıldım. Öyle özlemişim ki... Eve geldiğimizde koşa koşa odama gittim. Kapıyı açmamla bir de ne göreyim! Her yer balooooon :) Ben çığlık çığlığa tabii. Nasıl mutlu oldum ya. Ondan sonra hemen kendimi banyoya attım. Nasıl yorulmuşum. Çok iyi geldi banyo. Banyodan hemen sonra " Ayşegüüüüül, kızım hadi yemekler soğuyor" diye seslenince hemen yemek odasına geçtim. Bütün aile toplanıp benim sevdiğim yemekleri yapmışlar. Ayy kıyamam size ben yaaa.:) İnanır mısın yemekten bu yana çenem durmadı... Habire yeme peşinde olan bir tip :) Hahahahahah :) Ne olacak benim bu oburluğummm? :)))) Ama Türk yemeklerini gerçekten çok özlemişim. Acaba Türkiye'ye temelli mi gelsem ne dersin? :))) Hımmmm :) Şaka bir yana şimdilik bu maalesef mümkün değil. Bizimkiler biraz önce yattı. Ben de ilk gençlik yıllarımda yaptığım gibi kulaklıkla müzik dinliyorum. Biraz sonra yatmam lazım yarın benim için özel bir gün olacak çünkü. Ellerinde büyüdüğüm, hep hayatımda olan ve benim hayatımda özel olan 3 aile dostumuz gelecek. Özellerim, kıymetlilerim, canlarım benim.

Bakalım yarın neler bekliyor beni? İyi geceleer sevgili Evren... Yarın mucizeler bulsun hepimizi...